Leuk is anders

Het is druk in de wachtkamer van de huisarts.
Ik groet en kies een vrij stoeltje.
‘Mijn ouders zijn nu – even denken – ja, bijna twintig jaar dood. Doodgereden door een dronken jongen van achttien’, zegt de onopvallende vrouw met het degelijke kapsel.
‘Dat lijkt mij heel erg voor u’, zegt de gezette blonde vrouw van middelbare leeftijd naast haar.
‘Ja, 25 december 1996. Nee, dat klopt, leuk is anders.’
De wachtkamer wacht.
‘Dat vergeet je nooit weer, twee agenten aan de deur, ik had het eten bijna klaar, of ze even binnen mochten komen, ik zei “nou even dan” want ja, ik had de pannen op staan. Nou, en dan zeggen ze het en daar zit je dan met je eten.’
‘Wat moet dat afschuwelijk zijn, op die manier beide ouders te verliezen’, zegt Blond. ‘Inderdaad, ieder jaar die Kerst…. Nee, leuk is anders.’
‘Maar de rest van het jaar zult u ze toch ook missen’, veronderstelt Blond.
‘Nou, dat gaat eigenlijk nogal’, antwoordt Degelijk, ‘Het is echt de Kerst.’
‘Dat kan ik me zo goed voorstellen’, zegt Blond, ‘Na de dood van onze zoon – ‘
‘Kijk’, gaat Degelijk verder, ‘Waren ze nou op een andere dag gegaan, laat zeggen op de 27e of de 28e…. ja, leuk is anders natuurlijk, maar dan zit je niet elk jaar met die Kerst. Of desnoods op oudejaarsavond, daar geef ik toch weinig om. Maar precies op eerste Kerstdag….’
De wachtkamer kijkt naar de grond.
‘Het lijkt me heel erg voor u. Dat slijt nooit’, zegt Blond.
‘Nou, je went er toch wel aan hoor’, zegt Degelijk, ‘Behalve met Kerst. Daar vind ik niks meer aan.’
‘Ja, die decembermaand zou ik ook het liefst overslaan’, zucht Blond. ‘Toen onze zoon -‘
‘Mevrouw de B.’, klinkt het door de luidspreker.
‘Dat ben ik’, zegt Degelijk. ‘Goedemorgen.’
De wachtkamer mompelt.
‘Veel sterkte alvast weer’, zegt Blond.
‘O, komt goed hoor’, zegt Degelijk zonder zich om te draaien, ‘Het wordt altijd weer een keer januari.’

< terug naar overzicht